بار خدايا! يعقوب چهل سال در فراق فرزند گريست تا چشمانش سفيد شد؛ اما سرانجام با ديدن جمال دل‌آراي يوسف بينايي‌اش را بازيافت.

خداوندا! نه معرفت يعقوب را داريم و نه محبت او را. به غفلت ما منگر! به آبروي مادرش حضرت زهرا عليها‌السلام، يوسف زنداني او را از زندان غيبت خلاص عنايت فرما.

بار خدايا! در ميان اهل بيت عليهم‌السلام مضطري همچون حضرت زينب عليها‌السلام در شب يازدهم محرم سراغ نداريم. تو را به اضطرار عمه‌ي مظلومه‌ي امام عصر ارواحنا‌فداه در شب شام غريبان، به طواف او، گرد سيد ساجدان، به هروله‌ي او در ميان خيمه‌هاي نيم سوخته، به سعي او در صفاي نهر علقمه، به ناله‌ها و اشك يتيماني كه از ضربت تازيانه‌هاي دشمن به دامان عمه پناه مي‌برند، به نماز نشسته‌ي زينب عليها‌السلام در شام عاشوراي سال 61 هجري، به دستان بسته و پيشاني شكسته او ... در فرج منتقم آل عبا تعجيل فرما.