كيفيت رهبري امام در  شرايط غيبت

بحث ذيل قسمتي از مباحثه اين حقير با يكي از طلبه هاي اهل سنت بوده است كه در زمستان ۱۳۸۵ هجري شمسي صورت گرفته ،  قسمتي از جوابها در همان مجلس ارائه شده و جوانب تكميلي آن چند روز بعد مكتوب شده است. 

ضمناً مطالب زير فقط قسمتي از  مباحث مطرح شده در آن جلسه مي باشد كه شايد ارزش جواب دادن داشته است.

سني:  امام کاظم عليه السلام که پانزده سال در زندان بود. چطور امام بوده؟ مگر نه اينکه امام بايد رهبري و زعامت جامعه را در دست داشته باشد و مردم از او استفاده کنند؟

شيعه: آيا پيامبر براي مسلمين امام بوده يا نه؟

سني: بله

شيعه: وقتي که او در جنگ بود چگونه امام اهل مدينه بود؟ يا براي کسي که در يمن بود و پيامبر در دسترس او نبوده. چطور پيامبر امام کل مسلمين بود؟ يا وقتي که پيامبر به دليلي غايب باشد؟

سني: پيامبر غيبتي نداشته مگر شب معراج که آن هم شب تا صبح بوده و مردم در خواب بوده اند و نياز به امام هم نداشته اند. در جنگها هم قابليت دسترسي به پيامبر براي مردم وجود داشته ؟

// شيعه: اگر قرار بر دسترسي باشد، امام کاظم عليه السلام هم بالاخره (ولو به سختي) در دسترس بوده است. مسلماً اگر در مسأله ايي اخذ نظر و رأي امام ضروري مي نمود شيعيان بالاخره راهي به سمت امام خود پيدا مي کرده اند کما اينکه در اين باره داستانهاي معروفي هم در تاريخ موجود است.

 از همه اينها گذشته ممکن است رهبر جامعه اي براي مدتي در ميان ايشان نباشد و چه بسا کسي هم از مکان او خبردار نباشد مگر خواص او، و فقط همانها هم امکان دسترسي به او را داشته باشند اما در عين حال جامعه و ممالک تحت حکومت او توسط وزراء و کارگزاران حکومتي او اداره شود و اين در حالي است که مردم آن رهبر را امام خود دانسته و خود را تحت حکومت و مملکت او مي دانند. بنابراين اگر امام و رهبر جامعه اي به هر دليلي چند وقتي در غيبت به سر برد،  دليل بر اين نيست که ديگر جامعه توسط ايشان اداره نشود و مردم او را رهبر خود ندانندکه البته هميشه شاگردان و شيعيان راستين اهل بيت عليهم السلام در اقصي نقاط ممالک اسلامي به ترويج فرهنگ شيعه و آئين اسلامي مي پرداخته اند چه بسا عده اي از همين رهبران، خود نيز مدتها از ديدن امام محروم بمانند. ولي مردمي که پيرو ايشان هستند عملاً خود را پيرو امامي بدانند که آن کارگزاران و شاگردان امام، خود را رعيت او دانسته و او را رهبر خود مي دانند. چنين منطقي در تمام جوامع بشري و ساير اديان الهي و غير الهي پذيرفته است.

از طرف ديگر وقتي ...

وهابيان در سال ۱۳۴۳ هجري قمري  در مكه گنبد هاي قبر حضرات عبدالمطلب، ابو طالب ،خديجه و زادگاه پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم و حضرت فاطمه زهرا عليه السلام را با خاك يكسان كردند . در جده نيز قبر حضرت حوا و ديگر قبور را تخريب كردند . در مدينه، گنبد منوّر نبوي را به توپ بستند ولي از ترس مسلمانان قبر شريف را تخريب نكردند . آنان در ۸ شوال ۱۳۴۴ با تخريب قبور مطهر ائمه بقيع عليه السلام اشياء نفيس و با ارزش آن حرم مطهر را به يغما بردند . آنان اضافه بر قبور مطهر ائمه معصومين عليه السلام قبور ديگر را هم تخريب نمودند .

از جمله قبر منسوب به حضرت زهرا عليه السلام، قبر مطهر فاطمه بنت اسد(مادر امير المؤمنين) قبر مطهر حضرت ام البنين عليه السلام ، قبر ابراهيم پدر پيامبر، قبر اسماعيل فرزند حضرت صادق و قبر دختران پيامبر، قبر حليمه سعديه (دايه پيامبر) و قبر شهداي زمان پيامبر و قبر حضرت حمزه در احد . وهابيان در همان سال به كربلاي معلا نيز حمله كردند و ضريح مطهر را كندند  و جواهرات و اشياء نفيس حرم مطهر كه از هداياي سلاطين و بسيار با ارزش بود را غارت كردند و قريب به ۷۰۰۰ نفر از علما فضلا سادات و مردم را كشتند  سپس به سمت نجف رفتند كه موفق به غارت نشدند و شكست خورده و برگشتند . لعن الله قوم الظالمين

علامه اميني ـ شهداي الفضليه ـ ص۳۸۸

«اينجا چراغ  آل طه گشته خاموش             مادر گرفته چهار فرزندش در آغوش

 داني دل زائر اينجا چرا شكسته است         مهدي كنار تربت زهرا نشسته است »